Your search for "" gave back 8687 results.

COLLECTIVE ARTICLE A, New Alien Mediterranean Biodiversity Records (October 2020), Mediterranean Marine Science, 0,


-


COLLECTIVE ARTICLE B, New records of rare species in the Mediterranean Sea (October 2020), Mediterranean Marine Science, 0,


-


Anagnostis AGELARAKIS, The Fall of Polystylon Fort to the Ottomans: The Historical Context and the Narrative of its decapitated Defender, Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 11-52


Στο άρθρο συνεξετάζονται αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά δεδομένα από τις ανασκαφές στο Πολύστυλον/ Άβδηρα. Οι ιστορικές μαρτυρίες από τον τελευταίο αιώνα του Βυζαντίου συνδυάζονται με τις παλαιοπαθολογικές ενδείξεις από τα σκελετικά υπολείμματα ενός βυζαντινού πολεμιστή, και διαφωτίζεται η κατάσταση των ανθρώπων ιδιαίτερα στα χρόνια της πολιορκίας του φρουρίου Πολύστυλον (αρχαία Άβδηρα) από τους Οθωμανούς και της απέλπιδας αντίστασης των υπερασπιστών του.


Ελισάβετ ΜΑΔΑΡΙΑΓΑ, Η Βυζαντινή Οικογένεια των Αγιοθεοδωριτών ( ΙΙI), Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 53-89


This paper is the third and last part of our prosopographical study on the Hagiotheodorites family members. Here, all known Hagiotheodorites are listed and studied in chronological order from the 12th century, during which most of the family members are active, up to the 14th century.


Fotis VASILEIOU, "Something Good for the Soul". Crime and Repentance in Apophthegmata Patrum, Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 91-110


«ΣΥΜΦΕΡΕΙ Τῌ ΨΥΧῌ» ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΤΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Τὸ ἄρθρο ἀναφέρεται στὴν πεποίθηση χριστιανῶν καὶ ἐθνικῶν τοῦ 5ου αἰώνα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑποδεχόταν στοὺς κόλπους της ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀκόμα καὶ ἐκείνους ποὺ βαρύνονταν μὲ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, καὶ τοὺς παρεῖχε τὴν εὐκαιρία νὰ βροῦν συγχώρηση. Ἑστιάζοντας στὴν διήγηση τοῦ ἀββᾶ Ἀπολλὼ τοῦ Σκητιώτη ἐξετάζεται ὁ τρόπος ποὺ ἐπέδρασε ἡ ἰδέα τῆς μετάνοιας κυρίως στὴ ζωὴ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ ἡ στάση τῶν ἀσκητῶν ἀπέναντι στὸ δικαϊκὸ σύστημα τῆς Αὐτοκρατορίας. Ὁ «ἀγροῖκος» Ἀπολλὼ μετὰ ἀπὸ ἕνα ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ἐγκατέλειψε τὰ ἐγκόσμια καὶ βρῆκε καταφύγιο στὴ Σκήτη. Ἐκεῖ μέσω τοῦ σκληροῦ ἀσκητικοῦ κανόνα ποὺ ἐπέβαλε στὸν ἑαυτό του, κατάφερε ὄχι μόνο νὰ νιώσει ὅτι συγχωρήθηκε, ἀλλὰ νὰ ἐνταχθεῖ πλήρως στὴν ἀναχωρητικὴ κοινότητα καὶ να διαμορφώσει μιὰ νέα ταυτότητα, ἐκείνη τοῦ «ἀββᾶ» Ἀπολλώ.


Αντώνης ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, Eπισκευάζοντας τα τείχη της Κωνσταντινούπολης: αυτοκρατορικές πρωτοβουλίες κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο, Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 111-128


Repairing the walls of Constantinople: Emperors’ initiatives during the late byzantine period The aim of this study is to present the initiatives of the late Byzantine period emperors regarding repairs, reconstruction or reinforcement of the fortification walls of Constantinople. These initiatives are examined in the context  of the particular circumstances of each period, i.e. when external enemies were threatening the Byzantine capital or when the imperial treasury was impoverished, a problem which almost all the emperors of the period in question faced and which inevitably was, for each one of them, a constraint in implementing a complete wall-repairing plan.The repairs to the walls were mostly occasional: they would be done when need arose and according to the funding available. However, even until the first quarter of the 15th century, the walls could protect effectively Constantinople against the aspirant conquerors. The balance changed with the emergence and evolution of firearms and their widespread use by the Ottomans. The agony of the residents concerning the strength of the walls was widespread, as recorded in historiographical texts of the time, orations, etc. The ambitious efforts of John VIII to undertake an extensive restoration program for the walls in the years 1433-1444, with the financial support of private sources, was a last attempt of defense against a superior enemy. 


Giovanna CARBONARO, Poesia e Musica nel Canzoniere cipriota del cod. Marc. Gr. IX.32 (=1287): Il caso della Lirica nr. 41., Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 129-144


Ποίηση και Μουσική στο κυπριακό Canzoniere του κώδικα Marc. Gr. IX.32 (=1287) η περίπτωση του ποιήματος αρ. 41 Μοναδική μαρτυρία του Πετραρχισμού της Αναγέννησης στην Ελλάδα, το κυπριακό Canzoniere του Marc. Gr. IX.32 (=1287) περιέχει 156 ποιήματα, αρκετά από τα οποία βασίζονται σε στίχους του Πετράρχη και στην ποιητική παραγωγή του Πετραρχισμού και αποκαλύπτουν την επίδραση μελοποιημένων συνθέσεων Ιταλών συγγραφέων του 15ου και 16ου αιώνα. Το άρθρο επικεντρώνεται στην περίπτωση του strambottο αρ. 41 που εκδόθηκε (στα κυπριακά και στα ιταλικά) στη Βενετία το 1554, σε μια ιταλική μουσική συλλογή του μουσικοσυνθέτη Giandomenico Martoretta. Το ποίημα αυτό ανοίγει νέους ορίζοντες έρευνας γύρω από τις πηγές και τη διάδοση του κυπριακού Canzoniere τον 16ο αιώνα και παρέχει ενδιαφέροντα στοιχεία για την ανασύσταση  της χειρόγραφης παράδοσής του.  


Σοφία ΓΕΡΜΑΝΙΔΟΥ, Μια μορφή «περιβαλλοντικού» πολέμου στο Βυζάντιο: Γεωργικές δολιοφθορές και αγροτικά εργαλεία ως φονικά όπλα, Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 145-172


Η υποδούλωση εχθρικών εδαφών μέσω της καταστροφής της σοδειάς και της πρόκλησης λιμού όσο και του αποκλεισμού στην πρόσβαση νερού, ακόμα και της μόλυνσης των υδροφόρων οριζόντων, αποτέλεσε αρχέγονη πολεμική στρατηγική, πρωτόγονη εκτελεστικά και κοινότοπη σε συχνότητα. Η μορφή αυτή του «περιβαλλοντικού», συμβατικά καλούμενου, πολέμου έχει μακραίωνη μυθολογική και πιθανόν εξίσου μακρά ιστορική παράδοση, διαπολιτισμικά και διαχρονικά.Στη συγκεκριμένη μελέτη επιδιώκεται μόνο η επιλεκτική παρουσίαση, μέσω των γραπτών και εικαστικών μαρτυριών, των ιδιαίτερα ιδιαζόντων μέσων και πρωτότυπων μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν προς επίτευξη γεωργικών δολιοφθορών σε πολέμους όπου εμπλεκόταν ο βυζαντινός στρατός. Eπίσης, γίνεται επιλεκτική αναφορά σε γεγονότα όπου αγρότες και αγροτικά εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν αντίστοιχα ως ατρατιώτες και όπλα σε ιδιόμορφες αλλά όχι σπάνιες συνθήκες πολέμων.


Anthony KALDELLIS, The Social Scope of Roman Identity in Byzantium: An Evidence-Based Approach, Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 173-210


 Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ: ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΓΡΑΠΤΩΝ ΠΗΓΩΝ Έχουν προταθεί προσφάτως αντίθετες ερμηνείες αναφορικά με την κοινή διαπίστωση ότι οι Βυζαντινοί «αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι». Σύμφωνα με μία άποψη, το Βυζάντιο ήταν ρωμαϊκό έθνος-κράτος, ενώ αντιθέτως έχει υποστηριχθεί επίσης ότι η ρωμαϊκή ταυτότητα ήταν αποκλειστικότητα μιας αριθμητικά περιορισμένης «ελίτ». Το παρόν άρθρο χαρτογραφεί για πρώτη φορά την κοινωνική εμβέλεια της ρωμαϊκής ταυτότητας, όπως προκύπτει από τις γραπτές πηγές: ποιούς εννοούσαν οι Βυζαντινοί και οι Άραβες συγγραφείς, όταν χρησιμοποιούσαν τον όρο «Ρωμαίοι»; Οι Ρωμαίοι ήταν ένα στενό κοινωνικό-οικονομικό στρώμα ή είχαν συνείδηση ότι αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της αυτοκρατορίας; Από την ανάλυση των κειμένων προκύπτει ότι η ρωμαϊκή ταυτότητα δεν περιοριζόταν στην πολιτικοκοινωνική ελίτ της αυτοκρατορίας, αλλά αφορούσε σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα, τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στην επαρχία. Η αντίθετη ερμηνεία περί ελίτ βασίζεται σε παραπλανητικές σύγχρονες θεωρίες και όχι στις πρωτογενείς πηγές.


Αναστασία ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ, Εσωτερικές μεταναστεύσεις στο ύστερο Βυζάντιο (μέσα 13ου - τέλη 14ου αι.), Βυζαντινά Σύμμεικτα, 27|2017, 211-238


This paper intents to investigate the terminology used in Byzantine sources for the description of large scale population movements (migration). It also examines the factors causing migrations, their effects, as well as the social and political role of the migrants in their host regions. The often fragmented and scattered evidence in the available primary sources of the period under examination indicates frequent, as well as large movements of population. These movements involve primarily people who flee war zones or conquered areas in search of a safer region within the borders of the Byzantine State. Apart from population movements triggered by military operations, migrations were also caused  by political and religious conflicts, natural disasters, epidemics, economic needs and the imperial initiative. Movements of population caused by enemy attacks were provisional, if these attacks did not result to the permanent conquest of a city or region.  If, however, certain regions were irrevocably lost to the enemy, then the migration of the former inhabitants of these regions was permanent. The people who moved to the urban centers of this period were gradually incorporated in the economic and social life of the host areas, contributing thus significantly to a much needed regeneration, especially under the turbulent conditions of the late byzantine period.

Pages

Ακολουθήστε το ΕΚΤ: